Playlist

Περί αναγραμματισμών

ΝΚ ΤΚΤΡΤΚΡΜΤΣ ΠΚΝΤΧΥ ΚΚΤ ΝΚ ΜΝΝ ΚΝΝΚΜΤΣ ΠΧΥΘΜΝΚ. ΝΚ ΘΜΛΜΤΣ ΚΠΧ ΠΚΝΤΚ ΝΚ ΦΥΛΜΤΣ ΚΚΤ ΝΚ ΜΤΣΚΤ ΤΧΣΧ ΔΜΜΜΝΧΣ. ΤΧ ΜΥΚΛΧ ΣΧΥ ΝΚ ΛΜΜΤΡΜΤ ΜΜ ΜΝΧΧΜΣ. ΝΚ ΠΚΤΡΝΜΤΣ ΚΠΧΦΚΣΜΤΣ ΧΧΤ ΜΜ ΛΝΔΜΧΝΚ ΜΣΜΝΚ ΚΛΛΚ ΤΧΥΣ ΚΛΛΧΥΣ. ΝΚ ΥΠΚΡΧΜΤΣ ΛΤΚ ΝΚ ΡΧΥΝ ΧΤ ΚΛΛΧΤ. ΚΥΤΧ ΜΤΣΚΤ. ΜΤΚ ΠΚΤΜΡΤΤΣΚ, ΜΝΚΣ ΝΧΣΧΚΧΜΧΣ. ΝΚ ΣΤΝΡΤΡΧΥΝ ΧΤ ΚΛΛΧΤ ΤΝ ΡΔΝ ΤΧΥΣ ΠΚΝΔ ΣΧΥ. ΜΣΥ ΚΠΛΔΣ ΠΚΡΚΤΝΡΝΤΝΣ, ΝΚ ΡΜΤΣ ΣΤΧ ΜΥΚΛΧ ΣΧΥ. ΔΜΤΛΧΣ; ΚΚΤ ΝΚ ΜΠΤΔΤΔΚΜΤΣ ΠΚΝΤΚ ΝΚ ΜΤΣΚΤ ΜΧΝΧΣ ΣΧΥ. ΚΚΤ ΧΤ ΚΛΛΧΤ ΝΚ ΤΧ ΜΜΤΚΦΡΚΡΧΥΝ ΚΥΤΧ ΣΚΝ ΜΡΛΚΣΤΧΜΚΝΤΚ, ΣΚΝ ΚΛΚΠΝ ΛΤΚ ΤΝ ΛΥΜΝΚΣΤΤΚΉ, ΚΛΚΠΝ ΛΤΚ ΤΚ ΦΤΦΛΤΚ, ΛΤΚ ΤΧΝ ΧΛΥΜΠΤΚΚΧ. ΚΚΝΜΤΣ ΝΚ ΜΝΝ ΚΚΤΚΛΚΦΚΤΝΜΤ ΤΤΠΧΤΚ. ΝΚ ΦΧΡΚΣ ΤΝ ΜΚΣΚΚ ΣΧΥ ΤΧΣΚ ΧΡΧΝΤΚ ΠΧΥ ΝΚ ΜΧΜΤ ΛΤΝΜΤ ΜΝΚ ΜΜ ΤΧ ΔΜΡΜΚ ΣΧΥ. ΚΛΛΚ ΧΤ ΦΛΜΦΜΣ ΣΧΥ ΝΚ ΣΜ ΦΚΛΧΥΡΤΡΧΥΝ. ΚΚΤ ΨΚΦΝΤΚΚ ΣΤΚ ΜΤΚΧΣΤΜΝΝΤΚ ΣΧΥ, ΝΚ ΦΔΤΤΡΜΤΚΤ Χ ΚΧΣΜΧΣ ΣΧΥ. ΚΚΤ ΤΚΥΤΧΧΡΧΝΚ ΝΚ ΣΚΧΤΜΤΝΤΚΡΧΥΝ ΤΚ ΠΚΝΤΚ. ΛΤΚΤΤ ΜΡΔΤΜΥΤΝΚΜΣ ΛΤΚ ΠΡΔΤΝ ΚΚΤ ΤΜΛΜΥΤΚΤΚ ΦΧΡΚ. ΜΝΚ ΔΜΚΚΜΨΚΧΡΧΝΧ ΚΧΡΤΤΣΤ. ΝΚ ΦΤΔΝΜΤΣ ΚΚΤΤ ΠΧΥ ΔΜΝ ΜΠΧΡΜΤΣ ΝΚ ΔΤΚΧΜΤΡΤΣΤΜΤΣ. ΚΚΤ ΝΚ ΣΤΧΚΤΝΜΣΚΤ ΤΧΝ ΜΚΥΤΧ ΣΧΥ ΛΤΚΤΤ ΜΤΝΚΤ ΜΝΚ ΠΚΤΔΤ. ΜΝΚ ΚΧΡΤΤΣΤ ΠΧΥ ΣΜ ΜΡΔΤΜΥΤΝΚΜ ΤΧ ΤΔΤΧ ΚΚΤ ΠΜΡΤΣΣΧΤΜΡΧ. ΚΚΤ ΠΧΥ ΤΝΝ ΠΚΛΔΜΚΡΚ ΣΧΥ ΤΝ ΜΜΤΜΦΡΚΣΜ ΣΚΝ ΚΠΧΡΡΤΨΝ. ΚΚΤ ΠΧΥ ΜΣΥ, ΚΝΤΚΚΝΧΣ ΝΚ ΔΜΤΣ ΠΜΡΚ ΚΠΧ ΤΝ ΜΥΤΝ ΣΧΥ, ΤΝ ΦΥΛΝ ΤΝΣ ΤΝ ΜΜΤΜΦΡΚΣΜΣ ΣΚΝ ΚΠΧΡΡΤΨΝ. ΚΚΤ ΝΚ ΣΥΝΜΧΤΡΜΤΣ ΝΚ ΥΠΚΡΧΜΤΣ ΛΤΚ ΤΧΥΣ ΚΛΛΧΥΣ. ΣΤΧΛΤΡΧΝΤΚΣ ΤΧΥΣ ΔΤΚΧΥΣ ΣΧΥ ΚΧΣΜΧΥΣ ΜΜ ΚΚΤΤ ΠΧΥ ΜΧΜΤΣ ΔΜΤ, ΜΧΜΤΣ ΚΛΛΤΨΜΤ, ΜΧΜΤΣ ΚΚΧΥΣΜΤ, ΜΧΜΤΣ ΔΜΤ, ΜΧΜΤΣ ΛΜΥΤΜΤ. ΚΚΤ ΔΜΚΚΠΜΝΤΜ ΧΛΧΚΛΝΡΚ ΧΡΧΝΤΚ ΜΜΤΚ ΝΚ ΜΤΣΚΤ ΜΡΔΤΜΥΜΜΝΧΣ ΜΜ ΜΤΚ ΥΠΜΡΧΧΝ ΛΥΝΚΤΚΚ ΤΡΤΚΝΤΚΜΝΧΣ ΜΤΔΝ ΠΛΜΧΝ. ΜΜ ΚΚΠΧΤΧ ΠΜΡΤΜΡΛΧ ΜΚΛΤΚΧ ΤΡΧΠΧ ΝΚ ΜΡΧΜΣΤΜ ΚΧΝΤΚ. ΝΚ ΨΜΠΜΡΝΚΜΤ Ν ΠΡΚΛΜΚΤΤΚΧΤΝΤΚ ΤΝ ΦΚΝΤΚΣΤΚ. ΚΚΤ ΝΚ ΣΥΝΜΧΤΡΜΤΣ ΝΚ ΜΤΣΚΤ ΜΡΜΚΤΧ ΤΔΝ ΜΠΤΛΧΛΔΝ ΣΧΥ. ΤΧΥ ΜΥΚΛΧΥ ΣΧΥ. ΤΔΝ ΜΝΧΧΔΝ ΣΧΥ. ΚΚΤ ΝΚ ΣΚΜΦΤΜΣΚΤ ΤΚ ΚΠΛΚ ΠΡΚΛΜΚΤΚ ΠΧΥ ΔΜΝ ΜΠΧΡΜΤΣ ΝΚ ΚΚΝΜΤΣ. ΠΧΥ ΔΜΝ ΣΜ ΚΦΝΝΜΤ ΤΧ ΜΥΚΛΧ ΣΧΥ ΝΚ ΚΚΝΜΤΣ. ΝΚ ΤΝΣ ΚΡΚΤΚΣ ΤΧ ΧΜΡΤ ΣΤΧ ΔΡΧΜΧ. ΝΚ ΣΜ ΠΚΡΜΤ ΜΝΚ ΤΝΛΜΦΔΝΧ ΤΝ ΝΥΧΤΚ. ΚΚΤ Ν ΜΧΝΝ ΔΤΜΨΧΔΧΣ ΣΤΧ ΜΥΚΛΧ ΣΧΥ ΝΚ ΜΤΝΚΤ Ν ΦΥΛΝ. Ν ΜΨΚΦΚΝΤΣΝ. ΜΤΤΜ ΜΚΡΤ. ΜΤΤΜ ΜΧΝΧΣ. ΚΚΤ ΚΥΤΧ ΠΧΥ ΝΚ ΣΜ ΠΛΝΛΔΝΜΤ ΠΤΧ ΠΧΛΥ ΜΤΝΚΤ Χ ΠΧΝΧΣ ΠΧΥ ΤΝΣ ΠΡΧΚΚΛΜΤΣ. ΛΤΚΤΤ ΚΤ ΜΚΜΤΝΝ ΤΚ ΚΠΛΚ ΠΡΚΛΜΚΤΚ ΘΜΛΜΤ. ΚΚΤ ΣΤΧ ΤΜΛΧΣ Ν ΚΠΧΦΚΣΝ ΜΤΝΚΤ ΔΤΚΝ ΣΧΥ; ΚΚΤ ΔΜΝ ΜΠΧΡΜΤΣ ΝΚ ΠΚΡΜΤΣ ΤΝ ΜΧΝΚΔΤΚΝ ΚΠΧΦΚΣΝ ΠΧΥ ΘΜΛΜΤΣ. ΛΤΚΤΤ ΜΤΣΚΤ ΚΥΤΧΣ. ΛΤΚΤΤ ΔΜΝ ΜΠΧΡΜΤΣ ΝΚ ΚΝΤΜΧΜΤΣ ΧΤΤ ΘΚ ΠΛΝΛΔΣΜΤΣ ΧΛΧΥΣ ΤΧΥ ΚΛΛΧΥΣ. ΚΚΤ ΚΚΤΚΛΝΛΜΤΣ ΝΚ ΠΛΝΛΔΝΜΤΣ ΜΚΜΤΝΝ ΠΧΥ ΜΜΤΡΚΜΤ ΠΜΡΤΣΣΧΤΜΡΧ. ΣΜ ΚΛΚΠΔ.

Περιπλανώμενος

Σπίτι σου δεν είναι εκεί που γεννήθηκες. Σπίτι σου είναι εκεί όπου όλες οι προσπάθειές σου να δραπετεύσεις σταματούν.

Από την πλευρά μου δεν ταξιδεύω για να πάω κάπου, αλλά απλώς για να πάω. Ταξιδεύω για χάρη του ταξιδιού. Το σπουδαίο είναι να κινείσαι!

Χρωστάμε ενός λεπτού κραυγή, για κάθε στιγμή που σιωπήσαμε.

Έχω χαρακτηριστεί σουρεαλίστρια, αλλά δεν είμαι. Ποτέ δε ζωγράφισα τα όνειρά μου. Ζωγράφισα την πραγματικότητά μου. Όλοι οι πίνακές μου, κουβαλούν το μήνυμα του πόνου. Πίνω για να πνίξω τους πόνους μου αλλά αυτοί έμαθαν να κολυμπάνε.

Η ομορφιά του έρωτα δε βρίσκεται στην αιωνιότητα, βρίσκεται στην προσωρινότητα.

Για εμάς τους εφήμερους θνητούς, η μόνη αιωνιότητα είναι η στιγμή, και είναι προτιμότερο να την πιείς παρά να την κλάψεις.

Ο έρωτας έχει κάτι το τόσο χαρακτηριστικό, που δεν μπορούμε να το κρύψουμε όταν υπάρχει ούτε να τον προσποιηθούμε όταν δεν υπάρχει.

Μπορούμε να εφεύρουμε ρήματα; Θέλω να σου πω ένα: Εγώ σε ουρανώ. Έτσι τα φτερά μου θα απλωθούν τεράστια, για να σε αγαπώ άπειρα.

Ομορφιά και θλίψη

Μια μέρα η Οτόκο, γράφοντας ένα γράμμα, άνοιξε το ιαπωνικό λεξικό και το πρώτο πράγμα στο οποίο έπεσαν τα μάτια της στη σελίδα ήταν το ιδεόγραμμα της λέξης «σκέπτομαι». Στα ιαπωνικά ο χαρακτήρας της λέξης «σκέπτομαι» έχει και το νόημα του «λαχταρώ», όπως και αυτήν του «δεν μπορώ να ξεχάσω», και επίσης το νόημα του «θλίβομαι», και καθώς τα μάτια της Οτόκο περιπλανιόντουσαν πάνω στις διαφορετικές του έννοιες η καρδιά της σφίχτηκε. Δεν ήταν πια ικανή ούτε για ένα τόσο απλό πράγμα όσο το ν’ ανοίξει και να συμβουλευτεί ένα λεξικό. Η Οτόκο πήρε το λεξικό εκείνο από φόβο και δεν τόλμησε να το ξαναπιάσει στα χέρια της. Ο Όκι βρισκόταν ακόμα και στο λεξικό της ιαπωνικής γλώσσας. Αμέτρητες λέξεις εκεί μέσα ήταν πολύ πιθανό, άθελά της, να την έκαναν να σκεφτεί εκείνον. Το να συσχετίζει ό,τι έβλεπε και ό,τι άκουγε με τον Όκι ήταν συνώνυμο για την Οτόκο με την ίδια τη ζωή. Η συνείδηση του κορμιού της ήταν αξεδιάλυτη από τη μνήμη του έρωτα του Όκι γι’ αυτό.

Γιασουνάρι Καουμπάτα

Κατά Τον Δαίμονα Εαυτού

Για τη γέννησή του:

«Δεν θυμάμαι. Μάλλον συνέβη κατά τη διάρκεια ενός απ’ τα blackouts μου».

Για τη φιλοσοφία του περί ζωής:

«Πιστεύω σε μια μακρά, παρατεταμένη διαταραχή των αισθήσεων, με σκοπό να κατακτήσω το άγνωστο».

Για τα ναρκωτικά:

«Δοκίμαζα τα όρια της πραγματικότητας. Ήμουν περίεργος να δω τι θα συμβεί. Αυτό ήταν όλο: περιέργεια».

Για το ποτό:

«Το να είσαι μεθυσμένος είναι μια καλή μεταμφίεση. Πίνω για να μπορώ να μιλάω στους μαλάκες. Αυτοί περιλαμβάνουν και τον εαυτό μου».

Για την επανάσταση:

«Αν κάνεις ειρήνη με την εξουσία, γίνεσαι εξουσία».

Για τη θέση του στην ιστορία:

«Βλέπω τον εαυτό μου σαν έναν κομήτη, έναν διάττοντα αστέρα. Όλοι σταματάνε, το δείχνουν και λένε Α, κοίτα αυτό! Και ξαφνικά εξαφανίζομαι και δε θα δουν ποτέ ξανά κάτι παρόμοιο».

Περιγράφοντας τους Doors:

«Σκεφτείτε μας σαν ερωτικούς πολιτικούς».

Η αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού

Αν γινόταν να διαγράψεις όσα έζησες θα το έκανες; Ή μάλλον, αν σου δινόταν η ευκαιρία να διαγράψεις επιλεκτικά μνήμες σου; Ή πρόσωπα; Αν ξαφνικά είχες την ικανότητα να ξεχάσεις;

Πόσες φορές δεν έχεις σκεφτεί κάτι τέτοιο; Γιατί να πονάς τόσο; Γιατί οι αναμνήσεις να στριφογυρίζουν στο μυαλό σου και να σου απαγορεύουν να προχωρήσεις; Πώς θα καταφέρεις να αποβάλεις εικόνες, μυρωδιές, στιγμές, να τα κλείσεις στο πίσω μέρος του μυαλού σου και να αφεθείς σε κάτι νέο;

Προς μεγάλη του έκπληξη ο Τζόελ ανακαλύπτει πως η φίλη του Kλέμενταϊν έκανε ακριβώς αυτό. Ύστερα από έντονη συναισθηματική φόρτιση και αρνητικά συναισθήματα, παρασυρόμενη από τον αυθορμητισμό της έσβησε τις αναμνήσεις της σχέσης τους από την μνήμη της. Αδυνατώντας να συλληφθεί την πράξη της, για να γλιτώσει από τον πόνο, γεμάτος θυμό και απόγνωση αποφασίζει να πράξει το ίδιο. Όμως, καθώς ξεκινά η διαδικασία και οι αναμνήσεις του Τζόελ αρχίζουν να εξαφανίζονται, αυτός ανακαλύπτει και πάλι την αγάπη του για την Κλεμεντάιν.

Μέσα από ένα υπέροχο σουρεαλιστικό τοπίο, τον βλέπουμε να ξαναζεί τις στιγμές μαζί της και μέσα από τα μικρά γεγονότα της καθημερινότητας να συνειδητοποιεί πόσο την αγαπάει, ότι δεν είναι εύκολο να την αποχωριστεί. Γιατί τα συναισθήματα και οι αναμνήσεις έχουν γίνει ένα με το υποσυνείδητό του και έχουν διαμορφώσει την ταυτότητά του. Ακόμα και τα αρνητικά της, οι άσχημες στιγμές τους συνθέτουν το παζλ της κοινής τους πορείας, αλλά και αποτελούν κομμάτια σύνδεσής τους, κομμάτια της αγάπης τους. Πασχίζοντας ενώ είναι ήδη ναρκωμένος να κρατήσει τις αναμνήσεις του, αλλά και στο τέλος που καταφέρνει να ξανασυναντήσει υπό άλλες συνθήκες και όρους, να πλησιάσει και να ερωτευτεί πάλι τον ίδιο άνθρωπο -παρά το γεγονός ότι έχουν υποστεί και οι δύο τη διαδικασία αυτή- αποδεικνύει ότι τα συναισθήματα είναι τόσο ισχυρά, η αγάπη, οι στιγμές, οι αναμνήσεις, η έλξη, το δέσιμο δεν μπορούν να χαθούν έτσι απλά. Και η ταινία κλείνει με έναν υπέροχο διάλογο:

- I can't see anything that I don't like about you.

- But you will! But you will. You know, you will think of things. And I'll get bored with you and feel trapped because that's what happens with me.

- Okay.

- ... Okay.

Γιατί απλά δεν πειράζει. Ακόμα κι αν γνωρίζουν πως ίσως δεν τα καταφέρουν, θέλουν να το ζήσουν. Ήταν η ιστορία τους. Είναι η ιστορία τους. Με τα ψεγάδια της.

Καμύ

Όταν κοιτάζω τη ζωή μου και το μυστικό της χρώμα, νιώθω μέσα μου να με συγκλονίζουν τα δάκρυα. 

Είμαι αυτά τα χείλη που φίλησα, όσο κι εκείνες οι νύχτες του «σπιτιού μπροστά στον κόσμο».

Είμαι αυτό το φτωχό παιδί, όσο και τούτο το πάθος για ζωή και φιλοδοξία που με συνεπαίρνει κάποιες στιγμές.

Πρέπει να έχουμε νιώσει ένα έρωτα – έναν μεγάλο έρωτα στη ζωή μας, γιατί αυτό αποτελεί άλλοθι για τις αδικαιολόγητες απελπισίες που μας καταβάλλουν.

Συννεφιασμένος ουρανός τον Αύγουστο.

Καυτές πνοές αέρα. Μαύρα σύννεφα.

Στα ανατολικά όμως, μια γαλάζια λωρίδα, λεπτή, διάφανη.

Αδύνατο να την κοιτάξεις.

Η παρουσία της ενοχλεί τα μάτια και την ψυχή.

Κι αυτό γιατί η ομορφιά είναι ανυπόφορη.

Μας απελπίζει, αιωνιότητα μιας στιγμής που θα θέλαμε, απεναντίας, να κρατήσει για πάντα.

Αλμπέρ Καμύ, Σημειωματάρια