Τετάρτη 1 Απριλίου 2026

Ταξιδεύοντας

Όταν με ρωτούν πόση ώρα είμαι εδώ, εγώ απαντώ “ένα λεπτό” ή ” μια μέρα” ή “ένα αιώνα.”
Όλα εξαρτώνται απ’ το τι εννοώ με το “εδώ”, και το “εγώ” και το “είμαι.”

Boris, σου γράφω λάθος γράμματα.
Τ΄αληθινά μου γράμματα δεν μπορούν ν’ αγγίξουν το χαρτί.

Εγώ είχα τη λάμπα,
κι εσύ είχες το φως,
Ποιος πούλησε το φυτίλι.

Από τι πάσχετε; Από απουσία.

Κάποιοι άνθρωποι δεν τρελαίνονται ποτέ. Πόσο πραγματικά απαίσιες ζωές πρέπει να ζουν.

Υπάρχουν άνθρωποι που μπαίνουν στη ζωή σου
και μένουν για πάντα στο κενό που αφήνουν.

Όταν αγαπάς κάποιον,
ο χρόνος δεν περνά — απλώς βαθαίνει.

Η μνήμη είναι ο τρόπος με τον οποίο η αγάπη συνεχίζει.

Ανάμεσα στα δάχτυλά μου
και στη σάρκα σου,
όσο σφιχτά κι αν σε κρατώ,
τρυπώνει ο χρόνος.

Κυριακή 1 Μαρτίου 2026

Η Προειδοποίηση

Σ’ένα μέροςδημοφιλές για ημερήσιες αποδράσεις, όχι μακριά από το Qingdao, απλωνόταν ένας βράχος που ξεχώριζε ως ρομαντική τοποθεσία με την απόκρημνη πλαγιά να πέφτει σε θάλασσα βαθιά. Ο βράχος αποτελούσε προορισμό ερωτοχτυπημένων αντρών κατά την ευτυχή τους περίοδο, και αφότου πιασμένοι αγκαζέ με το κορίτσι θαύμαζαν το τοπίο, θα σταματούσαν έπειτα να τσιμπήσουν κάτι συντροφιά, σ’ ένα κοντινό ρεστοράν. Τα πήγαινε πολύ καλά το ρεστοράν. Άνηκε στον κύριο Ming.

Κάποτε, μια μέρα, ένας εραστής εγκαταλελειμμένος κατέβασε την ιδέα να τερματίσει τη ζωή του στο μέρος όπου είχε την καλύτερη ανάμνηση, και έτσι, όχι μακριά από το ρεστοράν, όρμησε από τον βράχο στην αποκρημνιά. Ο πολυμήχανος εραστής βρήκε μιμητές και δεν χρειάστηκε πολύ πριν ο βράχος γίνει γνωστός ως η πλαγιά με τα κρανία.

Με την καινούργια του τόπου φήμη, η επιχείρηση του κυρίου Ming δεινοπάθησε. Κανένας καβαλιέρος δεν τολμούσε να πάρει βόλτα την κυρά του σ’ ένα μέρος όπου ανά πάσα στιγμή θα πέφτανε πάνω σ’ ένα ασθενοφόρο. Το ρεστοράν του κυρίου Ming πήγαινε από το κακό στο χειρότερο και θα έπρεπε να σκαρώσει κάτι. Μια μέρα κλείστηκε στην κάμαρά του για να σκεφτεί. Όταν βγήκε έξω, κατευθύνθηκε σ’ έναν υποσταθμό ηλεκτρικού ρεύματος. Μετά από μερικές ημέρες εμφανίστηκε ένα καλώδιο, τεντωμένο γύρω από τα όρια του ρομαντικού βράχου. Μια πινακίδα που κρεμάστηκε προειδοποιούσε: «Κίνδυνος – Θάνατος! Ηλεκτροπληξία!».  Έκτοτε, όσοι φλέρταραν με την αυτοκτονία βάλθηκαν να αποφεύγουν το μέρος και η επιχείρηση του κυρίου Ming ευδοκίμησε όπως και πρότερα.

Βάλτερ Μπένγιαμιν, Η Προειδοποίηση 

Κυριακή 1 Φεβρουαρίου 2026

Μάθημα από το Κάμα Σούτρα

Περίμενέ την με μια κούπα αζουρένια.
Περίμενέ την ένα δειλινό την Άνοιξη, ανάμεσα σε μυρωδάτα ρόδα.
Περίμενέ την με υπομονή αλόγου για βουνά εκπαιδευμένου.
Περίμενέ την με τη διαλεχτή καλαισθησία ενός πρίγκιπα.
Περίμενέ την με εφτά προσκέφαλα από σύννεφο.
Περίμενέ την μ’ ευωδιές από καιόμενο λιβάνι γυναικείο.
Περίμενέ την μ’ αντρικό άρωμα σανταλόξυλου στο άλογο καβάλα.
Περίμενέ την και μην βιάζεσαι.
Αν φτάσει αργά, περίμενέ την.
Αν φτάσει πιο νωρίς, περίμενέ την.
Μην τα φοβίσεις τα πουλιά μες στα πλεγμένα της μαλλιά.
Περίμενέ την να καθίσει σ’ έναν κήπο στ’ αποκορύφωμα της άνθισής του.
Περίμενέ την μην πειράξει ο αέρας του την τόσο άμαθη καρδιά της.
Περίμενέ την, από σύννεφο σε σύννεφο, το ρούχο απ’ τα σκέλια της να στείλει.
Και περίμενέ την.
Οδήγησέ την στο μπαλκόνι για να δει πώς πνίγετ’ η σελήνη μες στο γάλα.
Περίμενέ την και πριν το κρασί, να της προσφέρεις το νερό.
Τις δύο πέρδικες π’ αποκοιμήθηκαν στο στήθος της, μην τις κοιτάξεις.
Περίμενε κι ευγενικά το χέρι πιάσ’ της, όταν στο μάρμαρο την κούπα ακουμπήσει.
Σαν να μαζεύεις τη δροσιά γι’ αυτήν, περίμενε.
Μίλα της σαν το φλάουτο σε μια χορδή βιολιού που ’χει τρομάξει,
Σαν να ’ξερες από πιο πριν τι μέλλεται το αύριο να φέρει.
Περίμενε, και γυάλισε τα δαχτυλίδια της, τη νύχτα, ένα-ένα.
Περίμενέ την μέχρι η Νύχτα να σου πει, με τον δικό της τρόπο:
Κανείς δεν είναι ζωντανός, πέρ’ από σας τους δύο.
Έτσι, ευγενικά στον θάνατο, που τόσο επιθυμείς, οδήγησέ την και περίμενε.

Μαχμούντ Νταρουίς, Μάθημα από το Κάμα Σούτρα (Περίμενέ την)

Πέμπτη 1 Ιανουαρίου 2026

Η αγαπημένη

Αυτή είναι που στέκεται στα βλέφαρά μου

Και τα μαλλιά της στα μαλλιά μου

Κι έχει το χρώμα των ματιών μου

Αυτή, το πιο ωραίο κορμί

στο σχήμα του χεριού μου

Αυτή στη σκιά μου κατακλύζεται

Σαν μια πέτρα στον ουρανό.


Με τα μάτια της πάντα ανοιχτά

δεν με αφήνει ποτέ να κοιμηθώ

Και το όνειρο αυτής στην λαμπερή μέρα

Κάνει τον ήλιο να εξατμίζεται

Και μένα να γελώ, να κλαίω και πάλι να γελώ

Και να μιλώ χωρίς να έχω τίποτα να πω.


Πωλ Ελυάρ 

Δευτέρα 1 Δεκεμβρίου 2025

Πάτερ ημών

Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς
Μείνε κει
Κι εμείς θα μείνουμε στη γη
Που ’ναι φορές φορές τόσο όμορφη
Με τα Μυστήρια της Νέας Υόρκης της
Και με τα Μυστήρια των Παρισίων της
Αντάξια με τα Μυστήρια της Τριάδας
Με το μικρό κανάλι της στην Ουρκ
Με το μεγάλο σινικό της τείχος
Τον ποταμό της στο Μορλέ
Με τις μέντες του Καμπρέ
Με τον Ειρηνικό της Ωκεανό
Και τις δυο στέρνες του Κεραμεικού
Με τα παιδάκια τα καλά και με τα κωλοπαίδια
Μ’ όλα τα θαύματα του κόσμου
Που ’ναι εδώ
Απλά πάνω στη γη
Χαρισμένα σ’ όλο τον κόσμο
Σκορπισμένα
Μαγεμένα κι αυτά τα ίδια με την ομορφιά τους
Και που δεν τολμούν να τ’ ομολογήσουν
Όπως κορίτσι όμορφο
Που δεν τολμά να δείξει το κορμί του γυμνό
Με τ’ ανυπόφορα κακά του κόσμου
Λεγεώνες ολόκληρες
Με τους λεγεωνάριούς τους
Με τους βασανιστές τους
Με τους αφεντάδες τούτου του κόσμου
Τους αφεντάδες με τους παπάδες τους, τους χαφιέδες
Και τους καραβανάδες τους
Με τις εποχές
Με τα χρόνια
Με τα όμορφα κορίτσια και τους μάπες
Με το σαράκι της μιζέριας που σαπίζει μέσα στ’ ατσάλι
Των κανονιών.

Ζακ Πρεβέρτ

Σάββατο 1 Νοεμβρίου 2025

Φωνές της σιωπής

Η σιωπή είναι ο πιο απαιτητικός συνομιλητής.

Η ψυχή είναι το πιο φθαρτό μας όργανο.

Η ποίηση είναι ο τρόπος να λες την αλήθεια χωρίς να πληγώνεις θανάσιμα.

Ό,τι αγάπησα, με δίδαξε τον πόνο· κι ό,τι με πόνεσε, με δίδαξε την αγάπη.

Δεν υπάρχει τίποτα πιο τραγικό από έναν άγγελο που μαθαίνει να περπατά.

Ο ποιητής είναι ένας ψεύτης που λέει μόνο αλήθειες.

Τα βράδια μυρίζουν μελάνι και αναμνήσεις.

Δεν έμαθα να ζω χωρίς τις πληγές μου — είναι τα μόνα μου παράθυρα.

Οι άνθρωποι περνούν, αλλά το φως μένει στα μάτια.

Κάθε στίχος είναι μια μικρή εξομολόγηση με αναβολή.

Αν η ελπίδα είχε πρόσωπο, θα ήταν κουρασμένο αλλά χαμογελαστό.

Ο χρόνος δεν γιατρεύει — απλώς αλλάζει το σχήμα της πληγής.

Η ποίηση δεν είναι καταφύγιο,
είναι αποκάλυψη.

Όταν κοιτάς πολύ τον ήλιο,
αρχίζεις να βλέπεις μόνο σκιές.

Μερικές σιωπές μιλούν πιο καθαρά
απ’ ό,τι χίλιες κραυγές.

Η πόλη κοιμάται,
κι εγώ μετρώ τα φώτα που δεν έσβησαν ποτέ.

Ένας δρόμος χωρίς τέλος
είναι το πιο τίμιο ψέμα της ελπίδας.

Αν δεν πονέσεις τη λέξη,
δε θα σου μιλήσει ποτέ.

Χιόνης και Δομιανός

Τετάρτη 1 Οκτωβρίου 2025

O κύριος Φογκ

Όταν ο κύριος Φογκ
ήθελε να δει τι ώρα είναι
έσκυβε από την πολυθρόνα
και κοίταζε το πρόσωπό του στο νερό:
όμορφος παρά μελαγχολικός και δέκα δευτερόλεπτα
τρυφερός και αγέρωχος και σαράντα δευτερόλεπτα
λυπημένος και λυπημένος ακριβώς
του απαντούσε το νερό.
Μόνο τη νύχτα
η ώρα ήτανε πάντα
νύχτα.
Όταν μια νύχτα ολόκληρη
σου δίνεται
δεν την ρωτάς ποτέ
τι ώρα είναι.

Γιάννης Βαρβέρης - απόσπασμα από το βιβλίο του. "Ο κύριος Φογκ"