Κόκκινο Τετράδιο III

Μάτια καθρέφτες,

στο βάθος τους βυθίζομαι,

άβυσσος ψυχής.

Χείλη σαν μετάξι,

ψιθυρίζουν μυστικά,

κάθε φιλί πληγή.

Το πρόσωπό σου,

ένας χάρτης αισθήσεων,

ταξιδεύω σ' αυτό.

Στο βλέμμα σου,

κρύβονται θάλασσες,

χαμένοι θησαυροί.

Χείλη μισάνοιχτα,

η υπόσχεση τους καίει,

φλόγες χωρίς τέλος.

Πρόσωπο φεγγάρι,

στο φως του ξενυχτώ,

σκιές τρεμοπαίζουν.

Μάτια υγρά,

καθρέφτες της ψυχής σου,

βλέμμα που καίει.

Χείλη που διψούν,

στο άγγιγμά τους σβήνω,

παράδοση γλυκιά.

Το βλέμμα σου,

διαπερνά την καρδιά μου,

δεν υπάρχει διαφυγή.

Πρόσωπο γυμνό,

κάθε γραμμή του μιλά,

ψίθυροι κρυφοί.

Σπάει η ζωή,

σαν γυαλί στην άκρη,

δεν υπάρχει φως.

Αγάπη καίει,

μαχαίρι που χαράζει,

η πληγή μένει.

Απουσία σου,

μια κραυγή στο κενό,

δεν ακούει κανείς.

Το σώμα λυγίζει,

καρδιά χτυπά στον τοίχο,

κανείς να το νιώσει.

Ζωή χωρίς φως,

ένας δρόμος άδειος,

ποτέ δεν τελειώνει.

Σε ψάχνω ξανά,

ο χρόνος με διαλύει,

μονάχα σιωπή.

Αγάπη νεκρή,

μια ανάμνηση πικρή,

σβήνει στα χείλη.

Κάθε ανάσα,

μια υπόσχεση ψεύτικη,

χάνομαι ξανά.

Μια ζωή σπασμένη,

θραύσματα στα χέρια μου,

δεν μπορώ να κολλήσω.

Απουσία μου,

με καταπίνει η νύχτα,

δεν υπάρχει τέλος.

Στην απουσία,

η ζωή γίνεται σκιά,

κρυφή αναπνοή.

Αγάπη σβήνει,

σαν άνεμος φθινοπώρου,

και μένει το κενό.

Στη σιωπή μιλώ,

λόγια χαμένα στο χτες,

προσμένω μια φωνή.

Το τώρα λυγίζει,

η απουσία μεγαλώνει,

μαθαίνω τη σιωπή.

Χέρια που άγγιζαν,

τώρα μένουν άδεια,

σκιά η μνήμη τους.

Μια ζωή περνά,

χαρτιά ανακατεμένα,

μετρώ απώλειες.

Αγάπη μικρή,

σβήνεις όπως το φως,

σε ένα άδειο δωμάτιο.

Απουσία σου,

κλείνω τα μάτια ξανά,

ίσως σε βρω εκεί.

Ζωή που κυλά,

σ' ένα κύμα μνήμης,

χάνομαι μαζί της.

Λέξεις που χάθηκαν,

προσπαθώ να κρατηθώ,

σε έναν ψίθυρο.

Απών κι εγώ,

βραχνή η φωνή της ζωής,

σ' ένα τέλος βουβό.

Η αγάπη ξένη,

σαν το φθινόπωρο έρχεται,

φυλλοβόλο φως.

Στιγμές χαμένες,

μέσα σε σκιές θλίψης,

καρδιά που πονά.

Ζωή κουρασμένη,

άδειος δρόμος μπροστά,

μονότονο φως.

Αγάπη που έφυγε,

γέλιο που δεν ακούγεται,

η καρδιά σβήνει.

Αγάπη δική μου,

σαν άνεμος περνάς,

φεύγεις με το φως.

Ζωή μου, μακριά,

στο βλέμμα σου ψάχνω,

απουσία παντού.

Κάθε φιλί σου,

σαν όνειρο χαμένο,

μακρινό τραγούδι.

Η νύχτα σιωπά,

εσύ μακριά, σβήνεις,

ψάχνω τα χέρια σου.

Στον πόθο χαμένη,

μια καρδιά που αιμορραγεί,

σε αναζητά.

Ζωή περαστική,

σ' ένα χρώμα θαμμένο,

εγώ και η σιωπή.

Στην αγάπη,

ίσως κρύβεται το παρελθόν,

μνήμης εικόνα.

Η απουσία,

παλαιό έργο της μοίρας,

σκιά που γελά.

Στους δρόμους της πόλης,

βρίσκω τη μνήμη σου,

ξεχασμένη σκιά.

Στα μάτια σου,

αναζητώ το παρελθόν,

κι η νύχτα με κλείνει.

Κόκκινο Τετράδιο II

Στιγμές χαμένες,

αγγίγματα στα όνειρα,

χάθηκε ο χρόνος.

Σκιές μιλάνε,

η σιωπή με καλύπτει,

άδειο φεγγάρι.

Φλόγα σβησμένη,

κάθε ανάσα δική σου,

πίσω δε γυρνώ

Κρύβει η νύχτα,

το πρόσωπό σου άγνωστο,

σιωπηλός πόνος.

Δρόμοι κλεισμένοι,

το τίποτα με πνίγει,

σκιά χωρίς φως.

Λόγια νεκρά,

χαράζει η μοναξιά,

στον άδειο κόσμο.

Σιωπηλός πυρετός,

οι σκέψεις σου πληγή,

μακριά από σένα.

Δάκρυ στο χιόνι,

αχνά χαράζει ο πόθος,

σβήνει η φωτιά.

Στάχτες στον άνεμο,

κραυγές ανείπωτες,

χάθηκε η αφή.

Ράγισε η αγκαλιά,

τα μάτια σου καθρέφτες,

κρύβουν τη βροχή.

Κόκκινο Τετράδιο Ι

Η απόσταση ανάμεσά μας δεν μετριέται σε χιλιόμετρα, αλλά σε χτύπους καρδιάς που χάνονται χωρίς εσένα.

Μερικές νύχτες δεν κοιμάμαι, όχι επειδή φοβάμαι τα όνειρα, αλλά επειδή φοβάμαι την αλήθεια που θα ξυπνήσω χωρίς εσένα.

Οι σιωπές μας μιλάνε πιο δυνατά από όλες τις κραυγές μας.

Αν ο πόνος ήταν καμβάς, εσύ θα ήσουν το πιο όμορφο έργο τέχνης μου.

Δεν χρειάζεται να με αγαπήσεις. Αρκεί που υπάρχω στον κόσμο σου, έστω και σαν σκιώδης φιγούρα.

Κάθε λέξη που δεν σου είπα είναι μια μικρή αυτοκτονία. Σωπαίνω, κι όμως αιμορραγώ.

Η αγάπη μου για εσένα είναι μια πληγή που κλείνει μόνο για να ανοίξει ξανά, πιο βαθιά.

Σε αγαπώ όπως ο αέρας αγαπά τη φλόγα: δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα, αλλά σε καταστρέφω.

Η απουσία σου είναι πιο θορυβώδης από όλες τις φωνές του κόσμου.

Σε μισώ που με έμαθες να πεθαίνω κάθε φορά που δεν είσαι εδώ.

Κάθε στιγμή μαζί σου είναι αιωνιότητα. Κάθε στιγμή χωρίς εσένα είναι το τέλος του κόσμου.

Θα σ' αγαπώ για πάντα, ακόμα κι αν αυτό το 'πάντα' κρατάει μόνο όσο ένα φιλί σου.

Οι πληγές μου σε κουβαλούν σαν τατουάζ που χαράχτηκε από τα ίδια μου τα χέρια.

Τα αστέρια δεν καίνε, μα τραγουδούν σιωπηλά, περιμένοντας τον άνεμο να τα ξυπνήσει.

Το φεγγάρι κρύφτηκε πίσω από τα σύννεφα, λες και φοβόταν το βλέμμα μου.

Σε έναν κόσμο που σπάει, γίνομαι κομμάτι της σκόνης που αιωρείται.

Στον θρόνο της μοναξιάς, έμαθα να κυβερνώ τον χρόνο.

Όσα δεν σου είπα έγιναν στάχτες στις φλόγες που άναψες μέσα μου.

Μου λείπεις όπως το φεγγάρι λείπει στον ουρανό την πρώτη νύχτα του νέου μήνα.

Το κορμί μου μπορεί να ζει μακριά σου, αλλά η ψυχή μου δεν έφυγε ποτέ.

Είσαι η αναπνοή που κρατώ όταν δεν σε βλέπω, και η κραυγή που αφήνω όταν σε ονειρεύομαι.

Κάθε λέξη που σου γράφω είναι μια ακτή, και κάθε σιωπή σου το κύμα που τη σβήνει.

Είσαι ο καθρέφτης που φοβάμαι να κοιτάξω, μήπως δω το πρόσωπό μου γεμάτο από εσένα.

Είσαι το φως που δεν αντέχω να κοιτάξω, και το σκοτάδι που με αγκαλιάζει.

Σε κάθε σου απουσία χτίζω έναν τοίχο, αλλά πάντα τον γκρεμίζω για να σε αφήσω να μπεις ξανά.

Aeternum

Amor est ignis, qui ardet in aeternum,

Non flammae cadunt, nec cineres fiunt.

In corde nascitur, de luctu fluit,

Ex desiderio, ex dolore, ex spe.

Amamus cum oculis clausis,

Sed omnia videre possumus:

Lacrimas, risum, mortem, vitam.

In tenebris nostri, amor lucet.

Amor non est perfectus, nec purus;

Sed crudelis, verus, pulcher.

Cur nos urit, cur vulnerat?

Quia sine eo, nihil sumus.

Mors interrogat: «Cur vivis?»

Respondeo: «Amavi.»

Κ42Κ

"Μετά από λίγο μαθαίνεις τη διαφορά ανάμεσα

στο να κρατάς το χέρι και να αλυσοδένεις μια ψυχή"

- Γιατί με κοιτάς συνέχεια;

- .......

- Γιατί με κοιτάς συνέχεια; Πες μου

- .......

- Σταμάτα να με κοιτάς συνέχεια

- .......

(σε ζωγραφίζω με το βλέμμα μου...γιατί...)

Εκείνοι

Κανείς δεν θα τους καταλάβει. Μόνοι τους, και όμως όχι μόνοι. Είναι μια απουσία που μιλά μέσα στη σιωπή, μια παρουσία που σιωπά μέσα στην ανάγκη. Το «μαζί» τους είναι λεπτό σαν αέρας, αόρατο σαν τη στιγμή που περνά. Κάθε τους άγγιγμα είναι βαρύ, σαν λόγος που δεν λέγεται, σαν μνήμη που δεν ξεχνιέται. Κάνουν έρωτα με ψυχή, σαν να ψάχνουν να βρουν τα κομμάτια που ποτέ δεν υπήρξαν δικά τους.

Στη μέση της πόλης, με το φως της neon να χορεύει στους τοίχους. Μιλούν με ψίθυρους, σχεδόν χαμένοι, ξεχασμένοι από το σύμπαν. Σ' αυτήν την άθλια αλήθεια, στον παλμό του κόσμου που τρέχει αδιάφορος, οι δυο τους σταματούν τον χρόνο. Ο έρωτάς τους ελεύθερος, αδέσποτος, σαν ξεσπασμένος δρόμος, μεθυσμένοι και αιώνιοι σαν μπαρ κλειστό μετά τα μεσάνυχτα. Κάνουν έρωτα στα πεζοδρόμια της νύχτας. Όπου κι αν βρίσκονται, είναι σπίτι τους.

Σ' ένα δωμάτιο με κλειστά παντζούρια, η μέρα χάνει τον δρόμο της. Η ώρα σταματά να έχει σημασία, ο χρόνος τους ξεχνά. Κάθε φιλί μια λέξη που πνίγεται. Κάθε χάδι μια κραυγή που γίνεται σιωπή. Γυμνοί κι απόκοσμοι, ακροβατούν πάνω σε κενό. Κάνουν έρωτα, σαν δυο σκιές που προσπαθούν να βρουν τη μορφή τους, αγγίζοντας με δάχτυλα γυμνά, μ’ ένα βλέμμα που σκοτώνει και λυτρώνει μαζί. Η ζωή και ο θάνατος, κολλημένοι σαν έρωτας.

Η νύχτα γίνεται άβυσσος και τα σώματα χάνονται, σ' ένα σκοτάδι που δεν έχει τέλος. Εκεί, στην άκρη της παρακμής, εκεί που ο κόσμος τελειώνει, σμίγουν και κατασπαράσσονται, κλέβουν ο ένας τον άλλο σαν φυλακισμένα θηρία. Σάρκα και σάρκα, πληγή πάνω σε πληγή. Είναι απόλυτοι. Κάθε τους φιλί, μια σταγόνα αίμα. Κάθε αγκαλιά, ένα κάψιμο που σβήνει μόνο με στάχτες.

Αυτό δεν είναι έρωτας, είναι πόνος, είναι φωνή που κολλάει στο δέρμα σαν καυτό σίδερο. Είναι ένα βλέμμα, ένα κενό που καταβροχθίζει τη νύχτα. Αγγίζονται κι είναι σαν να κόβονται. Αιμορραγούν και συνεχίζουν να θέλουν, να φωνάζουν, να πονούν. Κάθε σώμα χωριστά, αλλά αδιάσπαστα ενωμένα. Κάθε φιλί, σαν σφαίρα, κάθε άγγιγμα σαν αποχωρισμός. Ο έρωτάς τους είναι μαχαίρι. Κι όμως, δεν σταματούν. Διψούν να ζήσουν μέχρι θανάτου.

Σαν καταιγίδα που φέρνει τον ήλιο, σαν άγγελοι χαμένοι σε γήινους δρόμους. Είναι η αγάπη που νικά την απόσταση, που ενώνει τις ψυχές σε έναν θρίαμβο άφατο. Σμίγουν με την ίδια φλόγα που σμίγουν τα αστέρια, με βλέμματα γεμάτα υπόσχεση και αιωνιότητα. Ο κόσμος γύρω τους είναι πίνακας με χρώματα καθάρια και διάφανα, γιατί το φως τους λάμπει πέρα από τη ζωή, πέρα από τον θάνατο. Εκείνος κι εκείνη, μαζί, όλο το σύμπαν.

Περί αισθήσεων διάλογος

- Έχω τη μυρωδιά σου στη μύτη μου..

- Και τί μυρωδιά είναι;

- Και τη γεύση σου στη γλώσσα μου..

- Και τί γεύση είναι; 

- Η μυρωδιά σου είναι σαν το ξημέρωμα σε ένα δάσος μετά από καταιγίδα, όπου ο αέρας είναι βαρύς με το άρωμα βρεγμένων φύλλων, γης και μια υπόνοια λευκών λουλουδιών που μόλις ξύπνησαν. Έχει τη γλυκιά νοσταλγία του μελιού που σιγοκαίγεται σε φωτιά και την αψάδα μιας φλούδας εσπεριδοειδούς που ξεφλουδίζεται με χέρια που τρέμουν. Η γεύση σου είναι σαν ένα εξωτικό φρούτο που δε βρίσκεις πουθενά αλλού – μια σταγόνα καρύδας που συναντάει φρέσκο ρόδι και θρυμματισμένο πιπέρι. Γίνεται ένα κοκτέιλ αντιθέσεων: το αλμυρό της θάλασσας αναμεμειγμένο με τη σοκολάτα ενός φιλιού που δεν έχει τέλος. Σαν να δοκιμάζεις έναν σπάνιο οίνο που φέρνει στη γλώσσα μυστικά αιώνων, με μια πινελιά από τη φωτιά που κρύβεται μέσα της. Τη νιώθω παντού: μια έκρηξη αρωμάτων και γεύσεων που στροβιλίζονται, σε αφήνουν άναυδο και ταυτόχρονα πιο ζωντανό από ποτέ.

- Δεν είμαι εγώ όλα αυτά..

- Δεν θα μου πεις εσύ τί είσαι