Κόκκινο Τετράδιο II

Στιγμές χαμένες,

αγγίγματα στα όνειρα,

χάθηκε ο χρόνος.

Σκιές μιλάνε,

η σιωπή με καλύπτει,

άδειο φεγγάρι.

Φλόγα σβησμένη,

κάθε ανάσα δική σου,

πίσω δε γυρνώ

Κρύβει η νύχτα,

το πρόσωπό σου άγνωστο,

σιωπηλός πόνος.

Δρόμοι κλεισμένοι,

το τίποτα με πνίγει,

σκιά χωρίς φως.

Λόγια νεκρά,

χαράζει η μοναξιά,

στον άδειο κόσμο.

Σιωπηλός πυρετός,

οι σκέψεις σου πληγή,

μακριά από σένα.

Δάκρυ στο χιόνι,

αχνά χαράζει ο πόθος,

σβήνει η φωτιά.

Στάχτες στον άνεμο,

κραυγές ανείπωτες,

χάθηκε η αφή.

Ράγισε η αγκαλιά,

τα μάτια σου καθρέφτες,

κρύβουν τη βροχή.

Κόκκινο Τετράδιο Ι

Η απόσταση ανάμεσά μας δεν μετριέται σε χιλιόμετρα, αλλά σε χτύπους καρδιάς που χάνονται χωρίς εσένα.

Μερικές νύχτες δεν κοιμάμαι, όχι επειδή φοβάμαι τα όνειρα, αλλά επειδή φοβάμαι την αλήθεια που θα ξυπνήσω χωρίς εσένα.

Οι σιωπές μας μιλάνε πιο δυνατά από όλες τις κραυγές μας.

Αν ο πόνος ήταν καμβάς, εσύ θα ήσουν το πιο όμορφο έργο τέχνης μου.

Δεν χρειάζεται να με αγαπήσεις. Αρκεί που υπάρχω στον κόσμο σου, έστω και σαν σκιώδης φιγούρα.

Κάθε λέξη που δεν σου είπα είναι μια μικρή αυτοκτονία. Σωπαίνω, κι όμως αιμορραγώ.

Η αγάπη μου για εσένα είναι μια πληγή που κλείνει μόνο για να ανοίξει ξανά, πιο βαθιά.

Σε αγαπώ όπως ο αέρας αγαπά τη φλόγα: δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα, αλλά σε καταστρέφω.

Η απουσία σου είναι πιο θορυβώδης από όλες τις φωνές του κόσμου.

Σε μισώ που με έμαθες να πεθαίνω κάθε φορά που δεν είσαι εδώ.

Κάθε στιγμή μαζί σου είναι αιωνιότητα. Κάθε στιγμή χωρίς εσένα είναι το τέλος του κόσμου.

Θα σ' αγαπώ για πάντα, ακόμα κι αν αυτό το 'πάντα' κρατάει μόνο όσο ένα φιλί σου.

Οι πληγές μου σε κουβαλούν σαν τατουάζ που χαράχτηκε από τα ίδια μου τα χέρια.

Τα αστέρια δεν καίνε, μα τραγουδούν σιωπηλά, περιμένοντας τον άνεμο να τα ξυπνήσει.

Το φεγγάρι κρύφτηκε πίσω από τα σύννεφα, λες και φοβόταν το βλέμμα μου.

Σε έναν κόσμο που σπάει, γίνομαι κομμάτι της σκόνης που αιωρείται.

Στον θρόνο της μοναξιάς, έμαθα να κυβερνώ τον χρόνο.

Όσα δεν σου είπα έγιναν στάχτες στις φλόγες που άναψες μέσα μου.

Μου λείπεις όπως το φεγγάρι λείπει στον ουρανό την πρώτη νύχτα του νέου μήνα.

Το κορμί μου μπορεί να ζει μακριά σου, αλλά η ψυχή μου δεν έφυγε ποτέ.

Είσαι η αναπνοή που κρατώ όταν δεν σε βλέπω, και η κραυγή που αφήνω όταν σε ονειρεύομαι.

Κάθε λέξη που σου γράφω είναι μια ακτή, και κάθε σιωπή σου το κύμα που τη σβήνει.

Είσαι ο καθρέφτης που φοβάμαι να κοιτάξω, μήπως δω το πρόσωπό μου γεμάτο από εσένα.

Είσαι το φως που δεν αντέχω να κοιτάξω, και το σκοτάδι που με αγκαλιάζει.

Σε κάθε σου απουσία χτίζω έναν τοίχο, αλλά πάντα τον γκρεμίζω για να σε αφήσω να μπεις ξανά.

Aeternum

Amor est ignis, qui ardet in aeternum,

Non flammae cadunt, nec cineres fiunt.

In corde nascitur, de luctu fluit,

Ex desiderio, ex dolore, ex spe.

Amamus cum oculis clausis,

Sed omnia videre possumus:

Lacrimas, risum, mortem, vitam.

In tenebris nostri, amor lucet.

Amor non est perfectus, nec purus;

Sed crudelis, verus, pulcher.

Cur nos urit, cur vulnerat?

Quia sine eo, nihil sumus.

Mors interrogat: «Cur vivis?»

Respondeo: «Amavi.»

Κ42Κ

"Μετά από λίγο μαθαίνεις τη διαφορά ανάμεσα

στο να κρατάς το χέρι και να αλυσοδένεις μια ψυχή"

- Γιατί με κοιτάς συνέχεια;

- .......

- Γιατί με κοιτάς συνέχεια; Πες μου

- .......

- Σταμάτα να με κοιτάς συνέχεια

- .......

(σε ζωγραφίζω με το βλέμμα μου...γιατί...)

Εκείνοι

Κανείς δεν θα τους καταλάβει. Μόνοι τους, και όμως όχι μόνοι. Είναι μια απουσία που μιλά μέσα στη σιωπή, μια παρουσία που σιωπά μέσα στην ανάγκη. Το «μαζί» τους είναι λεπτό σαν αέρας, αόρατο σαν τη στιγμή που περνά. Κάθε τους άγγιγμα είναι βαρύ, σαν λόγος που δεν λέγεται, σαν μνήμη που δεν ξεχνιέται. Κάνουν έρωτα με ψυχή, σαν να ψάχνουν να βρουν τα κομμάτια που ποτέ δεν υπήρξαν δικά τους.

Στη μέση της πόλης, με το φως της neon να χορεύει στους τοίχους. Μιλούν με ψίθυρους, σχεδόν χαμένοι, ξεχασμένοι από το σύμπαν. Σ' αυτήν την άθλια αλήθεια, στον παλμό του κόσμου που τρέχει αδιάφορος, οι δυο τους σταματούν τον χρόνο. Ο έρωτάς τους ελεύθερος, αδέσποτος, σαν ξεσπασμένος δρόμος, μεθυσμένοι και αιώνιοι σαν μπαρ κλειστό μετά τα μεσάνυχτα. Κάνουν έρωτα στα πεζοδρόμια της νύχτας. Όπου κι αν βρίσκονται, είναι σπίτι τους.

Σ' ένα δωμάτιο με κλειστά παντζούρια, η μέρα χάνει τον δρόμο της. Η ώρα σταματά να έχει σημασία, ο χρόνος τους ξεχνά. Κάθε φιλί μια λέξη που πνίγεται. Κάθε χάδι μια κραυγή που γίνεται σιωπή. Γυμνοί κι απόκοσμοι, ακροβατούν πάνω σε κενό. Κάνουν έρωτα, σαν δυο σκιές που προσπαθούν να βρουν τη μορφή τους, αγγίζοντας με δάχτυλα γυμνά, μ’ ένα βλέμμα που σκοτώνει και λυτρώνει μαζί. Η ζωή και ο θάνατος, κολλημένοι σαν έρωτας.

Η νύχτα γίνεται άβυσσος και τα σώματα χάνονται, σ' ένα σκοτάδι που δεν έχει τέλος. Εκεί, στην άκρη της παρακμής, εκεί που ο κόσμος τελειώνει, σμίγουν και κατασπαράσσονται, κλέβουν ο ένας τον άλλο σαν φυλακισμένα θηρία. Σάρκα και σάρκα, πληγή πάνω σε πληγή. Είναι απόλυτοι. Κάθε τους φιλί, μια σταγόνα αίμα. Κάθε αγκαλιά, ένα κάψιμο που σβήνει μόνο με στάχτες.

Αυτό δεν είναι έρωτας, είναι πόνος, είναι φωνή που κολλάει στο δέρμα σαν καυτό σίδερο. Είναι ένα βλέμμα, ένα κενό που καταβροχθίζει τη νύχτα. Αγγίζονται κι είναι σαν να κόβονται. Αιμορραγούν και συνεχίζουν να θέλουν, να φωνάζουν, να πονούν. Κάθε σώμα χωριστά, αλλά αδιάσπαστα ενωμένα. Κάθε φιλί, σαν σφαίρα, κάθε άγγιγμα σαν αποχωρισμός. Ο έρωτάς τους είναι μαχαίρι. Κι όμως, δεν σταματούν. Διψούν να ζήσουν μέχρι θανάτου.

Σαν καταιγίδα που φέρνει τον ήλιο, σαν άγγελοι χαμένοι σε γήινους δρόμους. Είναι η αγάπη που νικά την απόσταση, που ενώνει τις ψυχές σε έναν θρίαμβο άφατο. Σμίγουν με την ίδια φλόγα που σμίγουν τα αστέρια, με βλέμματα γεμάτα υπόσχεση και αιωνιότητα. Ο κόσμος γύρω τους είναι πίνακας με χρώματα καθάρια και διάφανα, γιατί το φως τους λάμπει πέρα από τη ζωή, πέρα από τον θάνατο. Εκείνος κι εκείνη, μαζί, όλο το σύμπαν.

Περί αισθήσεων διάλογος

- Έχω τη μυρωδιά σου στη μύτη μου..

- Και τί μυρωδιά είναι;

- Και τη γεύση σου στη γλώσσα μου..

- Και τί γεύση είναι; 

- Η μυρωδιά σου είναι σαν το ξημέρωμα σε ένα δάσος μετά από καταιγίδα, όπου ο αέρας είναι βαρύς με το άρωμα βρεγμένων φύλλων, γης και μια υπόνοια λευκών λουλουδιών που μόλις ξύπνησαν. Έχει τη γλυκιά νοσταλγία του μελιού που σιγοκαίγεται σε φωτιά και την αψάδα μιας φλούδας εσπεριδοειδούς που ξεφλουδίζεται με χέρια που τρέμουν. Η γεύση σου είναι σαν ένα εξωτικό φρούτο που δε βρίσκεις πουθενά αλλού – μια σταγόνα καρύδας που συναντάει φρέσκο ρόδι και θρυμματισμένο πιπέρι. Γίνεται ένα κοκτέιλ αντιθέσεων: το αλμυρό της θάλασσας αναμεμειγμένο με τη σοκολάτα ενός φιλιού που δεν έχει τέλος. Σαν να δοκιμάζεις έναν σπάνιο οίνο που φέρνει στη γλώσσα μυστικά αιώνων, με μια πινελιά από τη φωτιά που κρύβεται μέσα της. Τη νιώθω παντού: μια έκρηξη αρωμάτων και γεύσεων που στροβιλίζονται, σε αφήνουν άναυδο και ταυτόχρονα πιο ζωντανό από ποτέ.

- Δεν είμαι εγώ όλα αυτά..

- Δεν θα μου πεις εσύ τί είσαι

Η αγάπη πάντα θα επιστρέφει

Ο Κάφκα κάποτε συνάντησε ένα μικρό κορίτσι στο πάρκο όπου έκανε τον καθημερινό του περίπατο. Το κορίτσι έκλαιγε. Είχε χάσει την κούκλα της και ήταν απαρηγόρητη.

Ο Κάφκα προσφέρθηκε να τη βοηθήσει να τη βρει και συνεννοήθηκε μαζί της να τη συναντήσει την επόμενη μέρα στο ίδιο σημείο.Επειδή δεν μπόρεσε να βρει την κούκλα της, έγραψε ένα γράμμα που υποτίθεται πως είχε γράψει η κούκλα και της το διάβασε όταν συναντήθηκαν την επόμενη μέρα.

«Σε παρακαλώ μη θρηνείς για μένα. Έχω πάει ένα μεγάλο ταξίδι για να δω τον κόσμο. Θα σου γράφω τις περιπέτειες μου.»

Αυτό ήταν μόνο η αρχή και πολλά γράμματα ακολούθησαν. Κάθε φορά που ο Κάφκα συναντούσε το μικρό κορίτσι, της διάβαζε ένα καινούριο γράμμα με τις υπέροχες περιπέτειες της αγαπημένης της κούκλας. Το οποίο φυσικά έγραφε ο ίδιος με μεγάλη προσοχή.

Όταν κάποτε αποφάσισαν να πάψουν να συναντιούνται, ο Κάφκα έφερε στο κορίτσι μια καινούρια κούκλα. Προφανώς και ήταν πολύ διαφορετική από την αρχική. Ένα γράμμα που τη συνόδευε έγραφε… «Τα ταξίδια μου με άλλαξαν».

Πολλά χρόνια αργότερα, το μεγάλο πλέον κορίτσι ανακάλυψε σε ένα κρυφό σημείο της κούκλας με την οποία ο Κάφκα αντικατέστησε τη δικιά της, ένα κρυμμένο σημείωμα.

Περιληπτικά έλεγε…

«Οτιδήποτε αγαπάς, τελικά κάποια μέρα θα το χάσεις. Αλλά στο τέλος η αγάπη θα επιστρέψει με μια διαφορετική μορφή.»

Ο Κάφκα και η κούκλα